Al heel lang liep ik met het plan rond om een keer te gaan wadlopen, totdat een mij bekende wadloopgids voorstelde om een dag met bewoners van De Kruisberg te gaan wadlopen. Best een ondeugend plan omdat de bewoners van De Kruisberg niet gewend zijn om voor dag en dauw op te staan.

Bij Scapino in de aanbieding 15 paar volleybalschoenen gekocht voor twee euro per stuk en de kledingbank (Stichting de Kruisberg ) zorgde voor voldoende korte broeken. Bij aankomst bij De Kruisberg stonden er dertien bewoners klaar. Eén bewoner sliep nog zo vast dat hij niet wakker te porren was. Dus vertrokken we afgelopen maandag met dertien bewoners en vier begeleiders naar het hoge noorden. Onderweg kwamen natuurlijk de verhalen met op de achtergrond Iraakse muziek.

De eerste tweehonderd meter probeerde iedereen zijn nieuwe schoenen schoon te houden. Al snel was het duidelijk dat dat onbegonnen werk was en zakten wij soms tot onze knieën in de modder. Wij hadden prachtig nazomerweer en iedereen heeft genoten. Momenten van plezier en ook momenten van bezinning. Twee jongens hadden begrepen dat zij een dag naar het strand zouden gaan. Manhaftig hebben zij zich over deze teleurstelling heen gezet. Bij terugkomst hebben wij samen een glaasje gedronken en heerlijk gegeten. De volgende dag kwam ik één van de wadlopers tegen in de stad: “Hè Hank, was soeper, dankjewel! “

Een vrijwilliger